KOT ABIsYŃSKI

Charakter, czyli to co najważniejsze

Koty abisyńskie posiadają wszystkie te cechy charakteru i temperamentu, które bardzo przypadają nam do gustu.  Są czułe, przyjazne i towarzyskie, które chcą być blisko ze swoją ludzką rodziną. Uwielbiają towarzyszyć w codziennych domowych pracach,  Szybko i mocno się przywiązują, a swe uczucia okazują bardzo wylewnie.

Koty zazwyczaj są przymilne. Właśnie za to je kochamy. Abisyńczyki biją jednak na głowę pod tym względem inne rasy. Nawet gdy podczas wystawy znajdują się na sędziowskim stole, rzadko są w stanie stać lub siedzieć w bezruchu. Uparcie wykonują piruety, tulą się do sędziego, próbują go całować.

Stephe Bruin: Koty abisyńskie – Charakter i temperament. Magazyn dla miłośników kotów KOT, nr 3(7) marzec 2006. Wydawnictwo Galaktyka, Łódź

Abisyny to orientalne na wskroś koty. Są czujne, aktywne i chętne do harców. Koty abisyńskie uchodzą za wyjątkowo inteligentne. Treningi z klikerem, szukanie smakołyków a nawet cyrkowe sztuczki — koty abisyńskie chętnie się uczą i podejmują wyzwania! Szczególnie chętnie oddają się zabawom z człowiekiem. 

Nie ma chyba bardziej lojalnej rasy niż Abisyński.

Wygląd

Kotów abisyńskich nie da się pomylić z żadną inną rasą. Najbardziej charakterystyczną ich cechą jest oczywiście przepiękne umaszczenie. Nazywane ono bywa także dzikim lub zajęczym (ponieważ występuje u tych zwierząt) i charakteryzuje się poprzecznym pręgowaniem każdego włosa. Jakiekolwiek pręgi czy cętki są niepożądane. Tylko na czole widnieć musi rysunek, który przypominać ma swym kształtem skarabeusza – świętego żuka starożytnego Egiptu.

Abisyńczyki są eleganckie i pełne uroku. Ich ciało jest ze wszech miar proporcjonalne. Nie za szczupłe i nie za masywne. Być może przez przypadek, być może wskutek świadomej hodowli, rzeczywiście przypominają święte koty z czasów faraonów – można się zatem dać ponieść fantazji i oczyma wyobraźni ujrzeć w pałacach faraonów.

Abisyny należą ponadto raczej do lżejszych kocich ras: samice ważą do 4 kg, samce do 5 kg.

Otwarty, ciekawski charakter kotów abisyńskich wypisany jest na ich pyszczkach: Duże oczy w kształcie migdałów połyskują bursztynem, zielenią lub jasnym brązem. Najbardziej rzucające się w oczy jest jednak ich ciemna otoczka. Duże uszy zdradzają, że abisyny to dobrzy słuchacze, zainteresowani całym swoim otoczeniem i swoją ludzką rodziną. Są osadzone daleko od siebie i szerokie u podstawy oraz lekko zaokrąglone na wierchołku. Na ich tylnej części znajduje się charakterystyczne znakowanie na sierści nazywane „odciskiem kciuka Mahometa”. Głowa kota abisyńskiego jest klinowata, ma jednak delikatny kontur bez wyraźnie zarysowanego stopu i osadzona jest na szczupłej szyi. Długie nogi z owalnymi łapami oraz wąski (zwężający się ku górze) ogon dopełniają obrazu przywodzącego od razu na myśl aktywnego, zwinnego w ruchach kota. Sierść abisyna ze względu na niewielką ilość podszerstka jest niezwykle delikatna i miękka. Zwierzęta te posiadają jednak rozwiniętą kryzę na szyi, na barkach sierść jest nieco krótsza.

Cechy

Kat. – krótkowłose
Budowa ogólna – średni rozmiar, giętkie i muskularne ciało
Futro – miękkie, jedwabiste z drobną teksturą, średniej długości, każdy ma 2 lub 3 prążki różnego koloru
Głowa – trochę okrągła w kształcie klina, lekko zakrzywiona w profilu, nie jest ani szpiczasty ani kwadratowy
Nos – średniej długości
Broda – wydatna
Oczy – duże trochę owalne ale nie migdałowe, błyszczące i pełne wyrazu
Uszy – duże i czujne
Ciało – długie giętkie i pełne gracji
Nogi – szczupłe i kościste Łapy – małe i okrągłe
Ogon – gruby u nasady dosyć długi i zwężający ku dołowi

 

Standard FIFe

ABY – kot abisyński (Abyssinian)

Poniżej kody cech zewnetrznych kota, ustalone przez organizacje FIFe. Wszelkie zmiany i aktualny opis dostepny na stronach Organizacji Federation Internationale Féline

Uznane wariacje kolorów:
1. czerwonawy, niebieski, gniady, beżowy płowy: ABY n/a/o/p
2. czerwonawy, niebieski, gniady, beżowy płowy srebrny: ABY n/a/o/p s A

Kolory futra
n – czarny (black)
a – niebieski (blue)
o – cynamonowy (cinnamon)
p – płowy (fawn))
s – oznacza kolor srebrny, w wypadku kotów nie pręgowanych nazywany zwyczajowo dymnym

Inne oznaczenia
A – spodni kolor powinien być pozbawiony brązowych lub żółtych znaków lub wzorów.

Historia rasy

Nazwa rasy jest w tym przypadku myląca — nie pochodzi ona bowiem, jak wcześniej domniemywano, ze starej Abisynii (dzisiejsza Etiopia). Także teoria o tym, że są to koty, których przodkowie byli czczeni w starożytności przez Egipcjan, mija się z prawdą. Koty abisyńskie pochodzą z zupełnie innego obszaru, mianowicie południowoazjatyckich dżungli. Dowiedzione zostało to dzięki nowoczesnej technologii genetycznej. Mutacja genu odpowiadająca za wzór na sierści, występujący u tej rasy kota, nie występuje bowiem ani na terenie Egiptu, ani zachodniej Afryki. Natomiast dzikie koty żyjące na wybrzeżach Oceanu Indyjskiego między Singapurem a Sri Lanką wykazują tę rzucającą się w oczy mutację genu i wynikające z niej wzory. Inne świadczące o pochodzeniu tych kotów poszlaki pochodzą z XIX wieku. Są nimi ryciny z angielskiego czasopisma felinologicznego przedstawiające koty o wyglądzie bardzo zbliżonym do dzisiejszych abisynów, zaopatrzone opisem „koty azjatyckie”. Przypuszczalnie te nakrapiane koty trafiły z handlarzami z Azji do Afryki, a stamtąd z oddziałami brytyjskich żołnierzy dostały się na Wyspy Brytyjskie, gdy opuszczali oni Afrykę Zachodnią w 1868 roku.

Właśnie tam, w Anglii konkretnie, w XIX wieku rozpoczęto celową hodowlę tej rasy, która wzbudzała niemałe zainteresowanie ze względu na rzucające się w oczy umaszczenie „agouti”. „Kot abisyński” w roku 1871 znalazł się na wystawie kotów w Crystal Palace i 11 lat później został rasą oficjalnie uznaną. Standard rasy został ustanowiony przed Harrisona Faira, ówczesnego prezesa angielskiego klubu felinologicznego. Kota abisyńskiego klasyfikuje się jako jedną z najstarszych uznanych ras. Do Stanów Zjednoczonych rasa dotarła niedługo po uznaniu w Europie i tam w 1911 zatwierdzona została przez CFA (Cat Fanciers’ Association).

Get 30% off your first purchase

X